จดจำความผิดปกติของ Leon Spinks โดย Ali เมื่อ 42 ปีที่แล้วในวันนี้


คุณรู้ไหมว่า Leon Spinks เคยรำคาญมูฮัมหมัดอาลี? ภาพ: APLeon เสียชีวิตเมื่อวันที่ 5 กุมภาพันธ์เนื่องจากมะเร็งต่อมลูกหมากเมื่ออายุ 67 ปี ในวันนี้เมื่อ 42 ปีที่แล้วเขาได้แสดงในหนึ่งในความผิดปกติของกีฬาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขานักมวยที่น่าจดจำที่สุดคนหนึ่งที่เคยขึ้นสังเวียน หากคุณรวบรวม Tale of the Tape ย้อนหลังของคุณเองโดยไม่มีบริบทใด ๆ ก็จะไม่สมเหตุสมผล แต่เมื่อคุณเห็นช่องทางออกของมูฮัมหมัดอาลีที่ดูไม่น่าจะเป็นไปได้จาก Leon Spinks ในวันที่นี้ในปี 1978 มันเป็นเรื่องที่บอกตัวเอง บางทีอาลีซึ่งอายุ 36 ปีในขณะชกอาจประเมินผู้ชนะเหรียญทองโอลิมปิกปี 1976 ต่ำกว่าแชมป์ซึ่งมีมวยปล้ำอาชีพน้อยกว่าแชมป์ 50 คนและอายุน้อยกว่า 12 ปีเพียง 24 ปี เมื่อมองไปที่ผลงานของ Spinks นอกประเทศและอายุน้อยกว่า Ali มากจากนั้นก็เป็นแชมป์เฮฟวี่เวตระดับโลกของ WBC และ WBA คุณจะเห็นความท้าทายแบบคลาสสิกของผู้ท้าชิงที่ทะเยอทะยานซึ่งเป็นจุดเด่นของผู้เริ่มต้นในตำนานที่เป็นเจ้าของแผนกในช่วงที่ดีที่สุดของ สองทศวรรษ. ถึงกระนั้นก็เห็นได้ชัดว่าอาลีกำลังจะยุติอาชีพที่มีชื่อเสียงในอดีตของเขา ในความเป็นจริงแล้ว Ferdie Pacheco นักร้องและแพทย์ของ Ali ซึ่งแสดงความคิดเห็นมานานแล้วย้ำว่าเขาต้องการให้ Ali ถอนตัวในระหว่างการต่อสู้รอบแรก อาลีด้วยชัยชนะ 55 ครั้งและแพ้ 2 ครั้งด้วยการน็อค 37 ครั้งเข้าสู่โรงแรมฮิลตันในลาสเวกัสในฐานะทีมเต็ง 10-1 ความฉลาดที่แปลกประหลาดของเขายังคงมีชีวิตชีวาที่ทางเข้า แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่อาลีคนเดียวกับที่ปลด Sonny Liston ในปี 1964 กิน George Foreman ใน Zaire ในปี 1974 และ Joe Frazier ตกรางในปี 1975 Manila Thrilla นานถึง 17 เดือน เขาพ่ายแพ้โดยเอาชนะ Ken Norton ที่ Yankee Stadium ในปี 1976 แต่ถึงกระนั้น Spinks (6-0-1, 5 KOs) ก็ไม่ควรมาแบบโผงผาง ผู้ท้าชิงถูกถอนตัวออกไปสี่เดือนจากการจับฉลากร่วมกับทีมรุ่นเฮฟวี่เวต Scott DeLoux ซึ่งเข้าร่วมการแข่งขันกับ Spinks ซึ่งในเวลานั้นคือ 5-0 โดยมีสถิติ 21-6-1 โดยมี 13 KO Spinks หนัก 27 ปอนด์น้อยกว่า Ali’s 224 ในคืนนั้น ในเชิงตัวเลขชัยชนะในการตัดสินใจแบบแยกส่วนของเขาไม่ได้อยู่ในบริบททางประวัติศาสตร์ที่ตรงกับบัสเตอร์ดักลาสที่ทิ้งไมค์ไทสันซึ่งมีวันเกิดปีที่ 31 เมื่อวันพฤหัสบดีที่ผ่านมา แต่ Spinks ที่เอาชนะ Ali ยังคงเป็นส่วนสำคัญในรายการความผิดปกติทางกีฬาที่ใหญ่ที่สุดในศตวรรษที่ 20 และในช่วงเวลาที่การชกมวยยังคงเป็นหนึ่งในกีฬาที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในอเมริกาโดยการต่อสู้จะออกอากาศทาง CBS สำหรับผู้ชมหลายล้านคน “ ในการต่อสู้นั้นทุกอย่างคลิก” Bob Arum ผู้ก่อการอันดับสูงสุดกล่าวเกี่ยวกับการต่อสู้ “[Spinks] เขาเข้ามาพร้อมกับแผนเกมและเอาชนะอาลี ไม่ใช่ว่าอาลีไม่ได้ทำเต็มที่ แต่ลีออนทำให้ทุกคนประหลาดใจว่าลีออนเก่งแค่ไหน “G / O Media อาจได้รับค่าคอมมิชชั่นมันอาจจะหายไปอย่างไม่เป็นธรรมในบริบทของความวุ่นวายในประวัติศาสตร์เพราะ Ali ชนะการแข่งขันในอีกเจ็ดเดือนต่อมาอาลีคว้าแชมป์รุ่นเฮฟวี่เวตเป็นครั้งที่สามอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อนการสูญเสียไม่เพียงทำให้เวลาของ Spinks สิ้นสุดลง แชมป์ แต่เป็นชัยชนะครั้งสุดท้ายของการแข่งขันในประวัติศาสตร์ของอาลีอาชีพของ Spinks ใช้เวลาอีก 17 ปีแม้ว่าเขาจะชนะการยิงรุ่นเฮฟวี่เวตอีกครั้งโดยแพ้ Larry Holmes ในปี 1981 โดย TKO ในรอบ 3 (นอกจากนี้เขายังเสียตำแหน่งล่องเรือเทียบกับ Dwight Muhammad Qawi ในปี 1986) Douglas-Tyson, Ali-Foreman หรือ Andy Ruiz กับ Anthony Joshua ในแง่ของความผิดปกติอย่างไรก็ตามเขายังสมควรได้รับตำแหน่งของเขาและฉันจำได้ว่ามันเป็นหนึ่งในผลงานที่น่าทึ่งในประวัติศาสตร์ของการชกมวยรุ่นเฮฟวี่เวทและอาจจะทั้งหมด กีฬา.

เกม คาสิโน ได้เงินจริง
เกม คาสิโน ออนไลน์
คาสิโน ใหม่ ล่าสุด
คาสิโน ออนไลน์ สล็อต
เฮง เฮง คาสิโน

Posted on 9:14 pm

The life of a boxing photographer


Derek Rowe has had lunch with Muhammad Ali, chauffeured Henry Cooper, drunk tea with Ted Kid Lewis and been thrown out of clubs with Terry Downes. In his own words, the veteran photographer recounts a lifetime in boxing
AS a kid, I boxed in the Schoolboys. I started when I was about eight years old – in the early 1940s. I used to box for a club called the Bradfield Boys’ Club, then I left there and joined the Fisher. I eventually ended up being on the management committee at the Fisher, putting on the shows with Bernard Hart and Tim Riley. Bernard started the Lonsdale brand and Tim was the editor of Boxing News.

At 14 I joined the News Chronicle and The Star in Fleet Street. I did a photographic apprenticeship in the darkrooms. I was doing all the news stories – crime, fashion, a bit of everything. After a while I moved over to sports photography. I specialised in boxing, but I couldn’t just live off that. I did football on a Saturday afternoon, athletics in the summer – all sports.

Fleet Street was where I got to know Tim Riley, which is how I started photographing for Boxing News later on. Tim needed a photographer, so I came on board. I wasn’t staff – I was freelance – but for a time I was the only photographer that Boxing News used. I used to cover all the shows. I covered Muhammad Ali at venues like Madison Square Garden. I went to Las Vegas many times – especially when there was a British boxer involved. When the likes of John H. Stracey, Joe Bugner and John Conteh were fighting over in the States, I’d be out there.

When Boxing News was sold to another publisher, Bernard Hart and I set up a freebie paper called Boxing World, which ran for a few years. Tim Riley was the editor. Bernard and I also used to promote our own shows at Manor Place Baths and Elephant and Castle Leisure Centre, along with Dennie Mancini. And I’d put on monthly dinner shows at the Royal Garden Hotel. I also set up another freebie paper with Bernard called Sport & Showbiz, and I set up my own photography company – Derek Rowe (Photos) Ltd. I used to go round the gyms, photographing all the fighters.

I got to know the boxers well from going to the gyms. I was great mates with John Conteh and Alan Minter. When the likes of Conteh, Minter, Barry McGuigan, Duke McKenzie and Charlie Magri won their world titles, they’d come up to me at the gym and say, ‘Del, you couldn’t do some studio shots of me with the belt could you?’ So I’d take them to the studio and do it properly for them – with nice lighting and a nice background. I never ever charged them. My studio was in Marshalsea Road in Southwark, then I later moved to Pope Street by Tower Bridge.

I’ve got so many great memories. I was very good friends with the Coopers. I photographed Henry’s wedding and George’s wedding, as well as their kids’ Communions. When I was living in New Eltham I was only a five-minute walk from their manager’s house – Jim Wicks. After Henry’s fights, I used to take him straight round to Guy’s Hospital so he could get checked out. He’d always stay in a private wing at Guy’s Hospital after a fight. The next morning, I’d pick Jim up and we’d go to the hospital and fetch Henry.

Muhammad Ali eyes a bloody Henry Cooper (Photo: Derek Rowe)

One of the fighters I liked most was Ted Kid Lewis. After he was long retired, I used to go round his house a lot and have a cup of tea and reminisce with him. He lived by Lords Cricket Ground. If I was ever up that way I’d always pop in and see Ted. He was the nicest guy you could meet.

One of my pictures that I love the most is of Ted. It was at a ceremony where he was being presented with a silver plate by Terry Downes. Now Ted was a very emotional and sentimental guy, so whenever you did something like that for Ted, he’d cry – tears would be rolling down his face. He was a lovely, lovely man. I was good mates with Terry and he was a hard, hard man. We got barred from so many clubs, Terry and I! He was strong and tough – he didn’t give a f**k about anyone. So as Terry was doing the presentation, a tear came down Ted’s face, and there’s Terry, hard as nails, wiping the tear from Ted’s eye. That’s a picture I love.

Terry Downes wipes a tear from Ted Kid Lewis’ eye (Photo: Derek Rowe)

Another picture that brings back special memories is one I took of Ali when he was in London. He was training at White City, so I went down there to take some pictures. I was involved with Lonsdale at the time and we wanted to get some pictures of him wearing the gear. So I took some fresh Lonsdale shorts and got some pictures of Ali wearing them. We got talking and I got friendly with him. As he didn’t really know anybody over here, I offered to take him out for lunch. So we went for something to eat at the top of the GPO Tower – just the two of us. I took a picture of him at the top of the tower, looking out over London.

Muhammad Ali, pictured at the top of the GPO Tower in London (Photo: Derek Rowe)

I retired when I was 60 – I’m 87 now – but I still go along to all the ex-boxers associations and take pictures for them at their meetings, whether it’s Brighton, Hastings, London, Essex or Home Counties. I still enjoy it after all these years.

คาสิโน888
คาสิโน88
เกม คาสิโน
เกมส์ คาสิโน
ts911 คาสิโน ออนไลน์

Posted on 8:15 am
0
888 วางจำหน่ายแนวนอนในปี 2020 ในหัวใจเดียว

Leon Spinks remembered


Michael Marley pays tribute to Leon Spinks, the fun-loving champion who conquered ‘The Greatest’
MAKING a mockery, an often meanspirited lampoon of his gap-toothed look and mangled speech and even his hair, was a sort of cottage industry for comedians. From Johnny Carson to the brilliant Richard Pryor and far beyond, it was open season on Leon Spinks.

Even his 1978 shock victory over Muhammad Ali did not stop the jokes. “Leon was upstairs brushing his tooth” was a typical jest. The fact that he survived and thrived first in the hellhole Pruitt-Igoe housing project in St. Louis and then served honourably in the Marine Corps and won an Olympic gold medal in 1976 in Montreal was rarely mentioned.

I may have unwittingly contributed to this negativity when I pasted the nickname “Neon Leon” on him due to his nocturnal attraction to sketchy women and dive bars. The nickname stuck and Spinks, whose younger brother Michael was almost a shut-in by social comparison, overcame an erratic pro ring start to net his unlikely title shot against Icon of Icons Ali.

Amazingly, Leon sported a 6-0-1 pro mark when he challenged “The Greatest”.

But let’s be clear, Leon was never a joke or the butt of low humour when he laced on his gloves. The first Ali bout was only Leon’s eighth punch-for-pay bout.

As I pen this deserved tribute to a guy who deserved working-class hero status, both for his persistent, straight-ahead style and the sincere respect he uniformly rendered to Ali, it is snowing again in Manhattan and I’m reminded of a story about a time when a Catskills Mountain resort was hit by a huge blizzard.

Leon thirsted for some night-time fun, amusement and companionship but the resort hotel was buried in snow. Leon was three or four floors up and needed to escape, so he tied sheets and blankets together, dropped into a snowbank and walked to the nearest saloon. Like I said, the man was a rough and ready Marine.

But through a complete 26-17-3 career Leon was never a laughingstock in the ring. His lifestyle was often risky, at times foolish, but few fighters did a job on Leon when he was at his best.

Between the ropes Leon was fearless, as exemplified in Vegas brawls with solid journeymen like Scott LeDoux and Eddie “El Animal” Lopez. Battling to a draw with Leon on network CBS, Lopez told me that exposure brought him special recognition when the Los Angeles Police Department locked him up, which was a regular occurrence.

“The soul brothers cheered me on. They said, ‘You took it to Leon Spinks, bro,’” Lopez recalled.

At various times after the two Ali bouts, Leon had to go to work, first as a bartender in Detroit and later as a janitor in Nebraska. “Lee”, as he was known to friends and family, was not afraid to work for a paycheque. After Larry Holmes quickly stopped him, also in Detroit, Leon came to Larry’s suite for cocktails and conversation. The man did not have a malicious bone in his body.

“A lot of people think I am dumb,” Leon once remarked, “but at least I’m not an educated fool.”

Leon showed his smarts when he decided against fighting Ken Norton in favour of the more financially rewarding Ali rematch in New Orleans. History-maker Muhammad became the first three-time world heavyweight champ that night before 80,000 in the Superdome.

Overly confident based on the Vegas shocker, Leon spent more hours in disreputable French Quarter watering holes than in the gym. Ali, meanwhile, sparred with unsparing young lions such as Michael Dokes, Tony Tubbs and Greg Page to hone his fighting edges.

This was the bout in which Spinks’ trainer, Prof. Georgie Benton, stormed out of Leon’s corner due to congestion and utter chaos.

Perched in the front row of the press section, I asked Benton where he was headed with nine rounds remaining. “Meet me in the bar at the Hyatt Hotel,” Benton snapped.

Win, lose or draw, Leon stayed in character, an original Good Time Charley who rarely frowned.

A few years ago, I saw another side of Leon when Daily Mail fight scribe Jeff Powell met me for a drink at Sardi’s off Times Square. A confused, ill-humoured Leon was upset when two customers did not understand who he was or what he was saying. A former NYPD detective, a minder for Leon, skilfully extricated Leon from any hassle and that was that. To me, it was clear that Leon just wanted another cocktail, not a confrontation. But his speech was garbled.

Hail fellow well met, that was “Neon Leon”, most of the time.

Like so many others, he gave more to boxing than vice versa.

Now, cut down by brutal prostate cancer (a body shot you don’t see coming) at age 67, he leaves a real legacy of accomplishment leavened by laughter.

I think “Lee” knew most of us were laughing with him, not at him, for he was no joke.

คาสิโน888
คาสิโน88
เกม คาสิโน
เกมส์ คาสิโน
ts911 คาสิโน ออนไลน์

Posted on 6:13 pm

Leon Spinks, the Olympic champion who shocked Muhammad Ali, has died

Legendary heavyweight Leon Spinks has passed away at the age of 67

LEON SPINKS has passed away at the age of 67. He had suffered from cancer and health problems in the later years of his life.

Spinks became an Olympic gold medallist at 1976 Montreal Games and famously defeated Muhammad Ali in a shock upset win in 1978, after having had just seven professional contests.

It made him the only man to take the world heavyweight title from Muhammad Ali in the ring. It’s an achievement that should never be downplayed or forgotten.

Ali came back to beat Spinks in their rematch seven months later, becoming the first three-time heavyweight champion then himself.

Larry Holmes also boxed Spinks for the WBC heavyweight title in 1981. He said, “You gave me a hell of a fight but you were a good guy. You lived your life the way you wanted and it was a good one. I pray you rest in peace.”

Leon moved down to cruiserweight, where for his last world title fight he boxed Dwight Muhammad Qawi. Spinks ended his 26-17-3 career with a win and loss in his Saint Louis hometown.

His brother Michael Spinks’s win over Larry Holmes in 1985 made the pair the first brothers to both hold world heavyweight titles.

His management company said in a statement: “Former world heavyweight champion Leon Spinks, Jr. lost his five-year battle with prostate and other cancers, at the age of 67 on Friday, Feb. 5 at 8:15 p.m. At the time of his passing his wife Brenda Glur Spinks was by his side. Due to COVID restrictions, only a few close friends and other family were present. 

“Leon fought his battle with numerous illnesses resiliently, never losing his trademark smile. Showing true Spinks determination, he never threw in the towel.”

คาสิโน888
คาสิโน88
เกม คาสิโน
เกมส์ คาสิโน
ts911 คาสิโน ออนไลน์

Posted on 1:08 pm

คุณสามารถทำนายการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมได้หรือไม่?


การเลือกผลลัพธ์ของการต่อสู้ที่แท้จริงเป็นเรื่องยาก แต่การพยายามตั้งชื่อผู้ชนะการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมนั้นเป็นไปไม่ได้แจ็คเฮิร์ชเขียนเมื่อปีที่แล้วในขณะที่เข้าร่วมงานแถลงข่าวที่ไมอามีบีชฉันได้รับสัมภาษณ์สำหรับพอดคาสต์ซึ่งสามารถหาได้ในปัจจุบัน บน YouTube ในระหว่างการสัมภาษณ์และยกโทษให้ฉันสักครู่ที่ตามใจฉันฉันคาดการณ์ว่า Tyson Fury จะต่อสู้กับ Deontay Wilder และหยุดเขาไว้ตรงกลางและฉันบอกว่า JoJo Diaz จะทำให้ Tevin Farmer ไม่พอใจในรายการไมอามีและจะชนะ IBF ชื่อซุปเปอร์เฟเธอร์เวท จากนั้นฉันก็เติมเต็มโดยเลือก Teofimo Lopez เพื่อเอาชนะ Vasiliy Lomachenko เมื่อพวกเขาต่อสู้ในปีต่อมา ทั้งสามคนบรรลุผลซึ่งทำให้ฉันได้รับข้อความแสดงความยินดีมากมาย หากมีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่รู้ – เพราะเมื่อพูดถึงการทำนายผลลัพธ์ของเกมเราทุกคนถ่อมตัวมากกว่าที่เราจะยอมรับ ในยุคของโซเชียลมีเดียเป็นเรื่องปกติที่จะเห็นการต่อสู้ในฝันที่มีคำถามว่าใครจะเอาชนะใคร การโต้แย้งเกิดขึ้น – บางคนเป็นมิตรบางคนไม่เป็นเช่นนั้น – เกือบทุกคนแน่วแน่ในความเชื่อว่าตนถูกต้อง มูฮัมหมัดอาลี – ไมค์ไทสันและฟลอยด์เมย์เวทเธอร์เจเอ็นอาร์ – ชูการ์เรย์ลีโอนาร์ดเป็นการต่อสู้ร่วมกันสองครั้งที่พยายามคาดเดาควบคู่ไปกับคำถามและมุมมองที่ไม่มีที่สิ้นสุดต่อผู้อื่น การมีความคิดเห็นเป็นสิ่งที่ดี แต่ฉันมักจะพบว่ามันน่าแปลกใจอยู่เสมอว่าบางคนไม่สนใจอะไรจากมุมมองที่แตกต่างกัน เราควรปรับอารมณ์ความกระตือรือร้นในการโต้เถียงกับคนอื่นเพราะเราเคยผิดพลาดหลายครั้งในการทำนายผลลัพธ์ของการต่อสู้ที่เกิดขึ้นจริง ฤดูหนาวที่แล้วฉันทานอาหารกลางวันกับ Russell Peltz โปรโมเตอร์มวยของ Philadelphia Hall of Fame ซึ่งแตกต่างจากฉัน Peltz เอนเอียงไปทางคนสมัยก่อนอย่างมาก บทสนทนาเปลี่ยนไปสู่แผนกเฮฟวี่เวตและฉันคิดว่าแชมป์เปี้ยนในอดีตนั้นเล็กเกินไปที่จะแข่งขันกับบีฮีมอ ธ ในวันนี้ “ แต่พวกเขาจะไม่เล็กขนาดนั้นถ้าพวกเขาต่อสู้ในวันนี้และการชกในวันนี้จะไม่ใหญ่ขนาดนี้ถ้าพวกเขาย้อนกลับไปในสมัยนั้น ผู้ที่ชื่นชอบนักสู้ในยุคปัจจุบันชี้ให้เห็นถึงปัจจัยด้านขนาด แต่ข้อโต้แย้งคือคนสมัยก่อนใส่กล่องมากขึ้นซึ่งส่งผลให้มีทักษะที่เหนือกว่า และพวกเขามีผู้ฝึกสอนที่ดีกว่านักมวยในปัจจุบันอย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่เราได้รับการบอกกล่าวตลอดเวลา ว่ากันว่าเทรนเนอร์สมัยนี้ไม่มีอะไรมากไปกว่าเชียร์ลีดเดอร์ในขณะที่เทรนเนอร์สมัยก่อนเป็นครู สมัยก่อนบรรจุกล่องมากขึ้น แต่มันก็เป็นสัญญาณของเวลา หากพวกเขาเคยต่อสู้ในยุคปัจจุบันระดับกิจกรรมของพวกเขาจะสะท้อนให้เห็นถึงกิจกรรมของทุกคน Ditto สำหรับแชมป์เปี้ยนปัจจุบันที่จะต้องต่อสู้มากกว่าที่พวกเขาทำในวันนี้หากพวกเขามีการเคลื่อนไหวในระหว่างวัน ซึ่งนำเรากลับไปสู่จุดเริ่มต้นการคาดเดาผลการต่อสู้ในยุคปัจจุบันนั้นยากเพียงใด เราทำการเลือกตามหลักฐานจำนวน จำกัด และไม่มีความสามารถในการมองเห็นอนาคต ตัวอย่างที่ดีคือเมื่อ Tyson Fury และ Anthony Joshua ลงนามในกล่อง ไม่สำคัญว่าคุณจะวางแผนที่จะชนะใครมันจะไม่ทำในงานจำนวนมากเพราะไม่มีอะไรเลย ก่อนอื่นเราจะเปรียบเทียบการแสดงของพวกเขากับคู่ต่อสู้ทั่วไปโดยเฉพาะ Wladimir Klitschko ที่ทั้งคู่เอาชนะ จากนั้นเราจะฟัง ballyhoo ก่อนการต่อสู้ซึ่งจะมีอิทธิพลต่อการคาดการณ์มากมายอย่างไม่ต้องสงสัย ในท้ายที่สุดประมาณครึ่งหนึ่งจะคาดเดาผลลัพธ์ได้อย่างถูกต้องและมีความสุขกับมันโดยอีกครึ่งหนึ่งจะลงโทษตัวเองที่ทำสิ่งที่ผิดพลาด คุณธรรมของเรื่องนี้คืออย่าโต้แย้งอย่างรุนแรงเกินไปว่าใครจะชนะการแข่งขันในจินตนาการเนื่องจากเรามักจะไม่สามารถคาดเดาการแข่งขันที่แท้จริงได้อย่างถูกต้อง

คาสิโน888
คาสิโน88
เกม คาสิโน
เกมส์ คาสิโน
ts911 คาสิโน ออนไลน์

Posted on 1:33 pm

Desert Island Fights: ปี 1970


ในแต่ละสัปดาห์ Matt Christie จะตรวจสอบผู้อ่านข่าวมวยสำหรับการต่อสู้ที่พวกเขาชื่นชอบเพื่อรับชมตลอดห้าทศวรรษที่ผ่านมา หลักการของ Desert Island Fights นั้นง่ายมากคุณจะต้องติดอยู่บนเกาะร้างในไม่ช้า เพื่อลดความเบื่อหน่ายคุณสามารถใช้เวลาเพียงหนึ่งเดียวในการต่อสู้จากแต่ละช่วงห้าทศวรรษที่ผ่านมา (1970s, 1980s, 1990s, 2000s และ 2010s) เพื่อดูในขณะที่คุณอยู่ที่นั่น คุณต่อสู้ห้าอะไร? เมื่อวันหยุดคริสต์มาสสิ้นสุดลงฉันมีความคิดสำหรับ “Desert Island Fights” ไม่ใช่สิ่งที่ปฏิวัติวงการ แต่เป็นสิ่งที่ทำให้ไขว้เขวได้ดีสำหรับโลกแห่งความเป็นจริง ฉันถามคำถามบนโซเชียลมีเดีย – Twitter, Instagram และ Facebook – และได้รับการตอบรับที่ดี สัปดาห์นี้ฉันจะตรวจสอบสิ่งที่คุณเลือกในปี 1970 รวบรวม 5 อันดับแรกและผู้ชนะโดยรวมของทศวรรษ (ควบคุมด้วยจำนวนโหวตที่ได้รับ) ทศวรรษ 1970 จะถูกจดจำเสมอว่าเป็นทศวรรษที่ยุควืดอยู่ในช่วงเวลาสำคัญ ช่วงเวลาที่มูฮัมหมัดอาลีโจเฟราเซียร์จอร์จโฟร์แมนเคนนอร์ตันและแลร์รีโฮล์มส์ต่อสู้เพื่อจุดสูงสุดผ่านสงครามที่ดุเดือด ในขณะที่มีการต่อสู้อื่น ๆ จากดิวิชั่นอื่น ๆ ที่กล่าวถึง แต่ก็ไม่แปลกใจเลยที่ดินแดนแห่งยักษ์ใหญ่ครองคะแนนเสียง… 5. MUHAMMAD ALI w ko 8 GEORGE FOREMAN (1974) ที่มีชื่อเสียงที่สุดในประวัติศาสตร์วงการมวย“ The Rumble In The Jungle” แน่นอนว่าเป็นการทดสอบของเวลา การเล่าเรื่องของการต่อสู้เปลี่ยนไปในช่วงหลายปีที่ผ่านมาอย่างไรก็ตามตอนนี้หลายคนชอบที่จะเพิกเฉยต่อข้อเท็จจริงที่ว่าอาลีเป็นผู้ควบคุมการต่อสู้ส่วนใหญ่แม้ว่าเขาจะทำการต่อสู้ส่วนใหญ่โดยหันหลังให้เชือกก็ตาม หัวหน้าคนงานซึ่งได้กล่าวคำขอโทษนอกเหนือจากคำขอโทษแล้วก็ไม่ตอบสนองต่อการระเบิดของอาลีและเหนื่อยทั้งกายและใจที่พยายามทำให้เกิดการพัฒนาที่มีความหมาย ความสนใจ: ในขณะที่ Ali อดทนต่อ Shadowboxes บนสังเวียนในขณะที่เขารอและรอให้ Big George เข้ามาเสียงของ Angelo Dundee – ผู้ฝึกสอนของ Ali ดังขึ้นเรื่อย ๆ ตามสภาพอากาศมันทำให้แชมป์ต้องออกจากห้องล็อกเกอร์ของเขา – ได้ ได้ยินจากผู้บรรยาย: “หัวหน้าคนงานทำให้เราไม่พอใจเหมือนเคย” ดันดีกล่าว คุณรู้หรือไม่: Godfrey Amarteifio จากกานาเจ้าหน้าที่ของสหพันธ์มวยแอฟริกันกล่าวล่วงหน้าว่าการชกสามารถชนะและแพ้เมื่อทำฟาวล์ ในบรรดาการฟาวล์ที่เขาบอกไว้ชัดเจนว่าพวกเขาจะไม่ยอมให้ถูก “ภาษาดูถูก” ซึ่งเห็นได้ว่าในเวลานั้นเป็นการเตือนให้อาลีปิดปากระหว่างการต่อสู้ 4. LARRY HOLMES w pts 15 KEN NORTON (1978) เรื่องราวสุดโหดที่จุดประกายแชมป์หลายสมัย 10 ปีบนยอดดิวิชั่นด้วย WBC ที่โค่น Leon Spinks (ที่เอาชนะ Ali ได้) และยืดเข็มขัดของเขาให้ Ken Norton รายชื่อใหม่ไม่พอใจที่เขาปะทะกับโฮล์มส์ในการป้องกันครั้งแรกทำให้นอร์ตันเป็นแชมป์เฮฟวี่เวตคนเดียวที่ไม่เคยชนะการชกชิงแชมป์ อย่างไรก็ตามความพยายามของเขาที่นี่จะเอาชนะคนอื่นเกือบทั้งหมดในเวลานั้น การต่อสู้หมุนไปมาก่อนวันที่ 15 ที่รุนแรงและน่าสนใจซึ่งโฮล์มส์ได้รับการแก้ไข ข้อควรระวัง: ระดับทักษะที่แสดง ในตอนท้ายของวันที่ 14 นอร์ตัน – ด้วยการป้องกันไขว้ของเขา – ผลักโฮล์มส์ออกไปด้วยถุงมือขวาของเขาก่อนที่จะทำการโจมตีของเขาเองที่ด้านใน ในทางกลับกันโฮล์มส์ก็เลื่อนกลับเพื่อสร้างพื้นที่พิเศษเพื่อรับน้ำหนักในการชกของเขามากขึ้น คุณภาพบริสุทธิ์ คุณรู้หรือไม่: Norton เมื่อถูกถามก่อนการชกว่าเขาคิดอย่างไรกับรางวัลชื่อนี้กล่าวว่า“ ฉันต้องการชัยชนะที่น่าประทับใจมิฉะนั้นมันจะ [WBC president] Jose Sulaiman ดูไม่ดีฉันดูไม่ดีและมวยก็ดูแย่ เพราะถ้าฉันไม่ชนะคนจะพูดว่ามันไม่ควรเกิดขึ้น เก็ตตี้อิมเมจ 3. GEORGE FOREMAN w ko 5 RON LYLE (1976) ง่ายเกินไปที่จะยึดติดกับแว่นตาสีกุหลาบเมื่อมองย้อนกลับไปในประวัติศาสตร์ แต่บางครั้งก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่สรุปว่า ‘พวกเขาไม่ได้ทำให้พวกเขาชอบ พวกเขาเคย หลังจากเลิกจ้างเป็นเวลานาน (15 เดือน) หลังจากการสูญเสียที่น่าอับอายของอาลีโฟร์แมนก็เริ่มกลับมาอีกครั้งกับรอนไลล์ พูดถึงอย่ากลับมาช้า ไลล์เองเคยแพ้อาลี แต่เพิ่งออกมาจาก Earnie Shavers ที่น่าตื่นเต้น สงครามที่ตามมาจะเป็นคู่หูที่เหมาะสำหรับการดูบนเกาะทะเลทรายใด ๆ เนื่องจากทั้งสองคนได้รับบาดเจ็บสาหัสถูกยิง (และไม่สมบูรณ์) ก่อนที่หัวหน้าคนงานจะยุติการแข่งขันในวันที่ห้า ความสนใจ: ยากที่จะตรึงช่วงเวลาใดช่วงหนึ่ง แต่คำอธิบายของ Howard Cosell เป็นเรื่องที่น่ายินดีเมื่อการกระทำร้อนขึ้นในรอบที่สี่ คุณรู้หรือไม่: ไลล์โกรธมากหลังจากที่อาลีหยุดการแข่งขันในปีพ. ศ. 2518 เพื่อชิงตำแหน่งแชมป์โลก ผู้ตัดสินของการต่อสู้ครั้งนี้คือ Ferd Hernandez ซึ่งดูเหมือนจะเชื่อฟัง Ali เมื่อแชมป์เรียกร้องให้เขาหยุดการต่อสู้ ในขณะที่การต่อสู้กับหัวหน้าคนงานใกล้เข้ามา Lyle กล่าวว่าเขาจะไม่ต่อสู้หาก Hernandez ถูกตั้งขึ้นเป็นคนที่อยู่ตรงกลาง Charley Roth จะดำรงตำแหน่ง STR / AFP ผ่านเก็ตตี้อิมเมจ 2. MUHAMMAD ALI w rtd 14 JOE FRAZIER (1975) การต่อสู้ที่ได้รับคะแนนเสียงมากกว่าการต่อสู้สามครั้งก่อนหน้านี้ที่รวมกัน – แต่ยังห่างไกลจากที่หนึ่ง – คือการแข่งขันยางมหากาพย์ Ali-Joe Frazier ตั้งแต่ปี 1975 ใครก็ตามที่อ่านเรื่องนี้น่าจะรู้เรื่องราวของการต่อสู้ครั้งนี้จากภายในสู่ภายนอก แต่นั่นก็ไม่ได้หยุดความน่าสนใจไม่ว่าคุณจะเคยเห็นมาก่อนกี่ครั้งก็ตาม ความปรารถนาที่จะได้รับชัยชนะเหนือศัตรูความกล้าหาญความสามารถที่เหลือเชื่อในการชกต่อยและมาอย่างต่อเนื่องยังคงทำให้ประหลาดใจ 45 ปีต่อมา ในท้ายที่สุดหลังจากสิ่งที่หลายคนอธิบายว่าเป็นการเผชิญหน้าที่พยายามมากที่สุดในประวัติศาสตร์ Frazier ที่ตาบอด แต่ยังเต็มใจจะต้องถูกคุมขังโดย Eddie Futch ความสนใจ: ก่อนที่จะเข้าสู่การแข่งขันที่ชั่วร้ายที่สุดในอาชีพการงานของเขาอาลีทุกคนมีรอยยิ้มขณะที่เขากระโดดเข้าหาศูนย์กลางเพื่อคว้าถ้วยรางวัลขนาดใหญ่ที่ออกแบบมาเป็นพิเศษสำหรับผู้ชนะ ท่าทางของเขาช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิงเมื่อถึงเวลาเฉลิมฉลองในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา คุณรู้หรือไม่: แปดชั่วโมงหลังการต่อสู้อาลีบวมฟกช้ำและเดินกะเผลกไปร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำซึ่งจัดโดยประธานาธิบดีเฟอร์ดินานด์มาร์คัส ในหนังสือของผู้เยี่ยมชมเขาเขียนว่า“ ความตายใกล้เข้ามาแล้วและเวลาสำหรับการกระทำที่เป็นมิตรนั้นมี จำกัด เหลือเกิน รักและสันติเสมอ JOE FRAZIER มีคะแนน 15 MUHAMMAD ALI (1971) เป็นผู้นำในระยะทางหนึ่งในฐานะตัวเลือกสำหรับการต่อสู้บนเกาะทะเลทรายในยุคเจ็ดสิบเป็นการแข่งขันครั้งแรกระหว่าง Frazier และ Ali ดูง่ายกว่าการเผชิญหน้าครั้งที่สามที่ดุเดือดและน่าตื่นเต้นกว่าการแข่งขันอีกครั้งการแข่งขันครั้งนี้ระหว่างสองนักชกที่ยอดเยี่ยมและไร้พ่ายซึ่งได้จับภาพจินตนาการของโลก – ตั้งค่าแถบไว้สูงจนไม่มีการคาดการณ์ล่วงหน้าที่จะเกิดขึ้นในภายหลัง สร้างขึ้น ในบางครั้งอาลีก็ดูงดงาม แต่การต่อสู้ครั้งนี้ควรได้รับการจดจำในฐานะ Frazier อย่างดีที่สุด – และในคืนนั้นเขาก็เกือบจะเอาชนะได้ ความสนใจ: ความสามารถในการถ่ายภาพของอาลีเป็นตำนานและด้วยเหตุผลที่ดี เขารอดมาได้อย่างไรในรอบที่ 11 มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ ฮุกซ้ายที่ยอดเยี่ยมของ Frazier ซึ่งเป็นสิ่งที่สวยงามของกำปั้น – ทำร้ายเขาหลายต่อหลายครั้ง ความจริงที่ว่าเขากลับขึ้นมาหลังจากชนะในรอบที่ 15 ในขณะที่เหนื่อยล้าอย่างแน่นอนยังคงเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่น่าอัศจรรย์ที่สุดในอดีตที่ร่ำรวยของกีฬา คุณรู้หรือไม่: ก่อนการชกที่นิวยอร์ก Frazier เป็นที่ชื่นชอบ 7/5 ในร้านพนันที่ลาสเวกัสในขณะที่อยู่ในลอนดอนอาลี – ด้วยการพยักหน้ารับการอุทธรณ์ทั่วโลกของเขา – ถูกจินตนาการไว้ที่ 11/8 การอภิปรายที่คุ้นเคยเกี่ยวกับ “ การแก้ไข ” เร่งขึ้นก่อนการต่อสู้เมื่อมีการเปิดเผยว่าไซต์ได้รับการตกลงสำหรับการแข่งขันแล้ว (The Forum in Inglewood, Calif.) อย่างไรก็ตามการกลับมาอีกครั้งในปี 1974 ของพวกเขาจะเกิดขึ้นอีกครั้งใน Madison Square Garden คอนเทนเนอร์อื่น ๆ การต่อสู้อื่น ๆ ที่ได้รับการโหวต Carlos Monzon w rsf 12 Nino Benvenuti; Bob Foster กับ 14 Chris Finnegan; Matthew Franklin กับ 8 Marvin Johnson; Danny Lopez กับ 15 Mike Ayala; Joe Bugner กับ 15 Henry Cooper; Roberto Duran กับ 13 Ken Buchanan; Alexis Arguello กับ 13 Ruben Olivares ทางเลือกของบรรณาธิการ 5 อันดับแรกส่วนตัวของฉันสำหรับปี 1970: 5) Alexis Arguello กับ 13 Ruben Olivares 4) Matthew Franklin w ko 6 Ritchie Kates 3) George Foreman w ko 5 Ron Lyle 2) Joe Frazier w pts 15 Muhammad Ali 1) MUHAMMAD ALI w ko 8 GEORGE FOREMAN สำหรับฉันนั่นคืออาลีที่อยู่ในช่วงสำคัญของเขาและเป็นการต่อสู้ที่ฉันสามารถเฝ้าดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันยังคงขนลุกเมื่อเขาระเบิดเชือกในแปดริ้วและใช้สิ่งที่น่าพิศวง ฉันไม่พบสถานที่สำหรับ“ Thrilla in Manila” ในตัวเลือกของฉัน แม้ว่า Ali-Frazier III จะเป็นการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ แต่ฉันก็พบความโหดร้ายที่ต้องดูโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อรู้ว่าทั้งคู่มีสุขภาพที่ไม่ดี ทางเลือกของสะโพกคุณรู้จักผู้ชาย พวกเขารู้เรื่องการชกมวยมากกว่าคุณ … MASAO OHBA w ko 12 CHARTCHAI CHIONOI ในการยิงที่น่าเกรงขามสำหรับตำแหน่งรุ่นฟลายเวท WBA Ohba ตกอยู่ในปัญหาที่สิ้นหวังในรอบแรกในขณะที่เขากลืนมือขวาหลาย ๆ มือและพบบนผืนผ้าใบก่อนที่จะหวดแทบไม่ได้ การนับ. ด้วยความตกตะลึงและได้รับบาดเจ็บที่ขา Ohba ต่อสู้อย่างกล้าหาญเพื่อล้มชิโนอิสามครั้งในอันดับ 12 และรักษาแชมป์ไว้ได้ สัปดาห์หน้า: ยุค 80 …

คาสิโน888
คาสิโน88
เกม คาสิโน
เกมส์ คาสิโน
ts911 คาสิโน ออนไลน์

Posted on 7:42 am

หลังเลนส์ – ภาพถ่ายชกมวยเสมือนจริง



ด้วยภาพถ่ายของเขากว่า 160 ภาพที่ประดับอยู่บนปกหน้าของ Sports Illustrated และมากกว่า 40 ภาพที่ประดับอยู่บนหน้าปกของ Time Neil Leifer คือสิ่งที่คุณเรียกว่าสิทธิ์ในการถ่ายภาพ และมีประเด็นหนึ่งโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ชาวนิวยอร์กวัย 78 ปีมีความหมายเหมือนกันกับกีฬาชกมวย ในหนังสือเล่มที่ 18 และเล่มสุดท้ายของเขา Leifer มวย. 60 ปีแห่งการต่อสู้และนักสู้ (TASCHEN, 800 £) ช่างภาพที่ได้รับความนิยมนำเสนอภาพถ่ายชกมวยที่ดีที่สุดหลายร้อยภาพในจดหมายรักสำหรับกีฬาที่เขาชื่นชอบและจุดสูงสุดของความสำเร็จตลอดชีวิต ความหลงใหลในการชกมวยของ Leifer ถูกจุดประกายโดยคืนนั่งอยู่หน้าโทรทัศน์สีดำและสีขาวในช่วงกลางทศวรรษ 1950 และดู Gillette Cavalcade of Sports ตอนเป็นวัยรุ่นกับพ่อของเขา “ พวกเขาเคยแสดงการต่อสู้ที่ดี” Leifer เล่า “ ฉันเห็นนักสู้อย่าง Rocky Marciano และ Sugar Ray Robinson มาตั้งแต่แรก ตอนที่ฉันยังเป็นเด็กการชกมวยอาจเป็นกีฬาที่ได้รับความนิยมเป็นอันดับสองในอเมริการองจากเบสบอล คุณไม่สามารถหาเด็กผู้ชายที่ไม่สามารถบอกคุณได้ว่าใครคือแชมป์โลกรุ่นเฮฟวี่เวตและใครเป็นแชมป์รุ่นมิดเดิ้ลเวท – อาจเป็นแชมป์รุ่นไลต์เวตและรุ่นเฮฟวี่เวตด้วย ทุกคนรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร “นอกเหนือจากการชกมวยแล้วความสนใจหลักของ Leifer ในฐานะชายหนุ่มคือการถ่ายภาพ ‘ฉันเติบโตมาในย่านที่ค่อนข้างยากจนในฝั่งตะวันออกตอนล่างของแมนฮัตตัน'” Leifer เล่า “มีอาชญากรรมมากมายและเด็ก ๆ ก็หันไปพึ่งยาเสพติด พวกเขามีที่อยู่อาศัยตัวอย่างเช่นเด็กที่สนใจดนตรีสามารถไปที่หมู่บ้านและเรียนรู้วิธีการเล่นเปียโนแม้ว่าจะไม่มีทางใดในโลกที่ใครก็ตามที่เติบโตมาในพื้นที่นี้สามารถซื้อเปียโนหรือ แม้จะมีอพาร์ทเมนต์ขนาดใหญ่พอที่จะรองรับได้ “ฉันเป็นสมาชิกของ Henry Street Settlement ซึ่งมีกล้องถ่ายรูปของสโมสรฉันไปสองคืนต่อสัปดาห์และทำงานร่วมกับครูที่ยอดเยี่ยมเขาทำให้รูปถ่ายสนุกมากและเขาก็ยอมรับฉัน” การเป็น เป็นแฟนกีฬาตัวยงแน่นอนว่าฉันดูแลการถ่ายภาพกีฬา “Leifer ถ่ายภาพการแข่งขันครั้งใหญ่ครั้งแรกเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 959 ตอนอายุ 16 ปี สถานที่จัดงานคือ Yankee Stadium ใน Bronx การชกครั้งนี้คือ Floyd Patterson ปะทะ Ingemar Johansson สำหรับตำแหน่งแชมป์โลกรุ่นเฮฟวี่เวท “เพื่อนสนิทของฉันจอห์นนี่ไออาโคโนอยู่ชมรมเดียวกับฉันในนิคมถนนเฮนรี “ เขาก็เป็นแฟนมวยเหมือนกัน” “ เราจัดการเพื่อให้ได้ตั๋วไปเลือดกำเดาที่ถูกที่สุดที่ Yankee Stadium ในราคาห้าเหรียญ เราอยู่ห่างจากวงแหวนประมาณ 200 เมตร! ฉันเอากล้องเล็ก ๆ ของฉันไปด้วยและเราก็นั่งลงที่เบาะด้านล่าง ภาพต้นฉบับในหนังสือเล่มใหม่คือภาพที่ฉันได้รับในคืนนั้น “สิ่งที่น่าขันก็คือไม่เพียง แต่ฉันไปถ่ายชกมวย Sports Illustrated ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาของมูฮัมหมัดอาลี แต่จอห์นนี่ยังกลายเป็นช่างภาพสต๊าฟของ Sports Illustrated อีกด้วย เมื่อฉันย้ายไปที่นิตยสาร Time จอห์นนี่เกือบจะเข้ามาชกมวยให้กับ Sports Illustrated ดังนั้นจึงเป็นเรื่องผิดปกติมากที่เราสองคนเริ่มต้นคืนเดียวกันในปี 2502 จากที่นั่งห้าเหรียญที่สนามกีฬาแยงกี้ Leifer กล่าวว่าเมื่อก้าวเข้าสู่วงการถ่ายภาพชกมวยในปี 1960 Leifer ได้รับรางวัลแจ็คพอต “ในทุกๆด้านการชกมวยเป็นกีฬาที่เหมาะสมสำหรับการถ่ายภาพและเป็นสิ่งที่ฉันชอบที่สุด” Leifer กล่าว “ฉันโชคดีพอที่จะถ่ายทำในยุค 60 และ ยุค 70 เมื่ออาลีอยู่บนเวทีในอเมริกายุค 60 และยุค 70 เป็นช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้นสำหรับการชกมวยคุณมีอาลีโจฟราเซียร์และจอร์จโฟร์แมนมะนิลาตอนที่อาลีสู้กับฟราเซียร์และฉันอยู่ในซาอีร์เมื่ออาลีสู้กับโฟร์แมนแน่นอน ต่อมาในช่วงทศวรรษที่ 80 และ 90 คุณมีไมค์ไทสัน “ฉันมักจะรู้สึกว่าฝูงชกมวยเป็นหนึ่งในคนอื่น ๆ ที่คุณจะพบคนอย่างแองเจโลดันดีหรือเอ็ดดี้ฟัทช์หรือเอ็มมานูเอลสจ๊วตได้ที่ไหน และบ็อบอารึมคุณไม่สามารถหาคนเหล่านี้ได้จากที่อื่นนอกจากการชกมวย “จากบุคลิกที่มีมากมายนับไม่ถ้วน ใหญ่กว่าชีวิตที่ Leifer ต้องเผชิญในอาชีพการงานที่ยาวนานและโดดเด่นของเขาชื่อหนึ่งโดดเด่นเหนือคนอื่น ๆ ทั้งในระดับโลกและส่วนตัว “มูฮัมหมัดอาลีเป็นคนที่มีสีสันและสวยงาม “เขาชอบกล้องและเขาชอบผู้คน” “ถ้าเราถ่ายรูปอาลีเขาจะถามฉันว่า ‘คุณต้องการเวลาเท่าไหร่?’ และฉันจะบอกว่า “ฉันมีเวลา 15 ถึง 20 นาทีได้ไหม” อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมาเขาจะยังอยู่ที่นั่นแนะนำท่าโพส! เขาโอ้อวดและมีของขวัญเช่นนี้ ฉันเป็นหนี้มากมายกับความสำเร็จที่ฉันมี ในฐานะช่างภาพกับอาลีคุณไม่ควรพลาด มันทำให้คุณมีโอกาสบันทึกสิ่งที่น่าทึ่งทุกครั้ง “ในปี 2014 Leifer กลายเป็นช่างภาพคนแรกที่ได้รับการแต่งตั้งให้เข้าหอเกียรติยศการชกมวยนานาชาติซึ่งเป็นการยกย่องยักษ์ใหญ่ในสนามของเขา” มันเหลือเชื่อมากเมื่อได้รับโทรศัพท์ [IBHOF Executive Director] “Ed Brophy” Leifer เล่า “มีช่างภาพคนอื่น ๆ ที่ควรอยู่ใน Hall of Fame อย่างแน่นอน – ช่างภาพที่ยอดเยี่ยมจริงๆบางคน เมื่อคุณอายุมากขึ้นคุณจะรู้สึกดีที่มีคนรับรู้ว่าคุณได้ทำบางสิ่งที่สำคัญ “DEONTAY WILDER vs TYSON FURY IIMGM Grand, Las Vegas, NV (22 กุมภาพันธ์ 2020)” สำหรับการแข่งขันนี้ฉันต้องการอยู่ในตำแหน่งที่ฉันสามารถทำสิ่งต่างๆได้มากมายดังนั้นฉันจึงเลือกที่จะยิงจากระยะไกลและไกลออกไป . ขึ้นแทนในผ้ากันเปื้อนเลนส์ขนาดใหญ่ในปัจจุบันมีความเข้มมากอุปกรณ์ที่ทันสมัยช่วยให้คุณทำสิ่งที่ไม่สามารถทำได้ในอดีตเพราะเทคโนโลยีดีกว่ามากความสามารถในการถ่ายภาพด้วยความเร็วชัตเตอร์ที่ระดับแสง สิ่งที่ฉันมีในการต่อสู้ในวันนี้ทำให้สามารถทำสิ่งที่ฉันทำที่นี่ได้ฉันต่อสู้โดยมีจุดประสงค์ด้วยวิธีนี้ – เป็นมุมมองที่ชัดเจนซึ่งฉันสามารถถ่ายภาพมุมกว้างได้ฉันไม่ต้องการให้ภาพถ่ายทั้งหมดของฉันดู เช่นเดียวกับที่พวกเขาถูกยึดครองฉันต้องการแสดงมุมมองที่แตกต่างดูว่าเกมเปลี่ยนไปอย่างไรวันนี้แสงในงานชกมวยดูเหมือนคอนเสิร์ตโรลลิ่งสโตนส์พร้อมโลโก้ทั่วทุกที่ แหวน. ในหลาย ๆ ด้าน Tyson Fury เป็นตัวอย่างที่สมบูรณ์แบบของการเปลี่ยนแปลงนี้ แต่ด้วยนิสัยและความสามารถพิเศษของเขาทำให้ฉันนึกถึง Ali มากกว่าใคร ๆ ที่ฉันเคยเห็น “MUHAMMAD ALI vs. CLEVELAND WILLIAMSAstrodome, Houston, TX (14 พฤศจิกายน 2509)” นี่คือภาพโปรดของฉันโดยปกติคุณไม่สามารถถ่ายภาพดังกล่าวได้เนื่องจากกล้องจะไม่สูงพอที่จะให้ภาพในวงแหวน เวทีส่วนใหญ่แท่นจัดแสงจะสูงกว่าวงแหวน 20 ฟุตและเลนส์มุมกว้างจะไม่จับวงแหวนทั้งหมดในการถ่ายภาพ แต่ Hoston Astrodome เป็นที่รู้จักในชื่อ “Eighth Wonder of the World” แสงมีขนาดใหญ่มาก ต้องยกให้สูงกว่าวงแหวน 80 ฟุตเพื่อไม่ให้มีสิ่งกีดขวางและมุมมองจากที่นั่งชั้นบนฉันรู้ว่าคุณสามารถวางกล้องระยะไกลไว้ตรงกลางแท่นวางแสงได้ดังนั้นฉันคิดว่าภาพนี้มาจากจินตนาการของฉัน และความคิดสร้างสรรค์ – ไม่ใช่เรื่องบังเอิญในปี 2546 Observer ได้ตีพิมพ์ฉบับพิเศษโดยถ่ายภาพกีฬาที่ใหญ่ที่สุด 50 ภาพ เวลาทั้งหมด. พวกเขาเลือกภาพนี้เป็นอันดับ 1 ซึ่งทำให้ฉันตื่นเต้น มันเป็นรูปเดียวของฉันที่ฉันแสดงในบ้านของฉัน มันแขวนอยู่ในห้องนั่งเล่นของฉัน “MUHAMMAD ALI vs. SONNY LISTON IISt. Dominic’s Arena, Lewiston, ME (25 พฤษภาคม 1965)” ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือภาพที่รู้จักกันดีที่สุดของฉันและมันทำให้อาชีพของฉันถ้าไม่ใช่สำหรับภาพนี้มันจะ เป็นมรดกของฉันในตอนท้ายของปี 2542 เมื่อพวกเขาทำสรุปของทั้งศตวรรษ Sports Illustrated ได้วางภาพนี้ไว้บนหน้าปกและเรียกมันว่าเป็นภาพกีฬาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในศตวรรษที่เมื่อฉันถ่ายภาพไม่ได้ทำให้ ปก Sports Illustrated และไม่ได้รับรางวัลแม้แต่รางวัลเดียว – ไม่ได้กล่าวถึงอย่างตรงไปตรงมาภาพดังกล่าวไม่ใช่เรื่องใหญ่ในเวลานั้นมันเติบโตขึ้นเมื่อชื่อเสียงของ Ali เติบโตขึ้นมีโชคมากมายในการถ่ายภาพที่คุณต้องอยู่ใน สถานที่ที่เหมาะสมและไม่มีภาพใดพิสูจน์ได้ดีไปกว่านั้นช่างภาพที่คุณสามารถเห็นระหว่างขาของ Ali คือ Herb Scharfman ซึ่งควรอยู่ใน หอเกียรติยศ จากตำแหน่งของเขาเขาถ่ายภาพกองหลังของอาลี – ไม่ใช่ภาพที่ฉันสามารถหาได้จากตำแหน่งของฉัน “TASCHEN Leifer. Boxing. 60 Years of Fights and Fighters ราคา 800 ปอนด์เป็นฉบับสะสมจำนวน 1,000 ฉบับโดย Neil Leifer แต่ละเล่มลงนามคุณสามารถสั่งซื้อหนังสือได้ที่นี่

คาสิโน888
คาสิโน88
เกม คาสิโน
เกมส์ คาสิโน
ts911 คาสิโน ออนไลน์

Posted on 7:08 pm